วันอังคารที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2557
NC { Sehun ; } : การกลับมาของพี่รหัสที่แสนดี
ขณะคุณกำลังเดินเข้าโรงเรียนก็มีผู้ชายคนหนึ่งยืนมองคุณและคุณก็สงใสว่าเขาเป็นใครเพราะว่าเขาคนนั้นมองคุณมาตลอดทาง
“(พวกโรคจิตหรือปล่าวนะ?)” คุณคิดในใจและยังคงเดินต่อไป
“นี่เธอ!” ชายโรคจิต(?)ที่เดินตามมาพักใหญ่เอ่ยขึ้น คุณรีบหันไปหาเขาโดยเร็ว
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะตัวเล็ก” เขาค่อยๆถอดแว่นสีดำออกและสอดมันไว้ที่โค๊ทสีน้ำตาลของเขา
“พี่เซฮุน มาได้ไงเนี่ย? สอบเสร็จแล้วหรอค่ะ?” คุณรีบเดินเข้าไปกอดเซฮุนแน่นๆอย่างที่เคย โอเซฮุนคือพี่รหัสของคุณเมื่อสองปีที่แล้วหลังจากเข้าเรียนจบและต้องเตรียมเข้ามหาลัยชื่อดังเขาก็ไม่ติดต่อหรือมาหาที่โรงเรียนอีกเลย จนวันนี้…
“อื้ม พี่สอบเสร็จแล้ว เราอ่ะเป็นไงบ้างปีนี้ก็จะจบแล้วดีใจด้วย เย้” เซฮุนก้มลงดูดชานมไข่มุขต่อ
“ยังกินชานมไข่มุกไม่เปลี่ยนเลยนะ ร้านประจำรึปล่าวเนี่ย?” คุณพูดถึงร้านประจำที่เคยไปกับซฮุน
“ก็ต้องร้านเดิมสิ พี่ชอบกินร้านนี้” เซฮุนตอบยิ้มๆ
“เล่นซ่อนแอบกันมะ?” เซฮุนเอ่ยปากชวน
“จะบ้าหรอ? โตๆกันแล้วยังเล่นอะไรแบบนี้อีก” คุณตีแขนเขาเบาๆ
“เปล่าบ้า จะเล่นจริงๆนะ เอางี้รอบแรกพี่จะให้ตัวเล็กไปซ่อนก่อนล่ะกัน”
“จะต้องเล่นจริงๆหรอเนี่ย?” คุณถามเซฮุน
“นับล้ะนะ ถ้าไม่ไปล่ะแพ้พี่จริงๆด้วย”
“ฉันไม่ยอมแพ้พี่หรอกหน่า” คุณรีบหาที่ซ่อน
“หมดเวลา!” เซฮุนรีบวิ่งตามคุณมาที่ห้องเก็บอุปกรณ์ที่ไม่ใช้แล้วของโรงเรียนซึ่งเซฮุนรู้ดีว่าคุณจะต้องไปซ่อนที่นั่น
“ออกมาเถอะ พี่หาเธอเจอแล้วน้า”
“(อีกแล้วหรอ? ฉันก็วิ่งมาที่นี่เร็วจนเขาไม่น่าจะเห็นแล้วนะ)” คุณคิดในใจและยังคงซ่อนตัวต่อไป
“นับหนึ่งถึงสามถ้าเธอไม่ออกมาเป็นสองครั้งเลยนะ เธอก็รู้หนิว่าพี่ซ่อนเก่ง ถ้าไม่อยากหาจนเหนื่อยก็ออกมาซะ” เซฮุนรบเร้า
“ออกมาแล้วค่ะ พี่เซฮุนนี่ยังหาเก่งเหมือนเดิมนะ” คุณยิ้ม
“หลับตานะแล้วพี่จะไปซ่อนตัว” คุณค่อยๆหลับตาลงช้าๆอย่างที่บอกแล้วนับเลขภายในใจ
“……หืมม???” ตาของคุณเบิกโพลงทันทีเมื่อริมฝีปากบางของเซฮุนประทับลงมา มือของเขาทั้งสองข้างจับไหล่ทั้งสองข้างของคุณไว้ไม่ให้ดิ้นหนีหรือผละจูบของเขาได้
“…” เมื่อเซฮุนถอนริมฝีปากออกคุณก็ถึงกับยืนแน่นิ่งแข็งเป็นจนทำให้เขาอดขำกับท่าทีของคุณไม่ได้
“ฮ่า ฮ่า ตกใจขนาดนั้นเลยหรอโดนพี่ 'จุ๊ป' อ่ะ?” เซฮุนทำท่าทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ที่แท้จริงแล้วข้างในภายใต้หน้าอกด้านซ้ายของเขากำลังเต้นตุบตับไม่เป็นจังหวะ
“เมื่อกี้พี่ไม่ได้จูบหรอกหรอค่ะ?” คุณทำหน้าสงใส
“แบบเมื่อกี้เขาไม่ได้เรียกว่าจูบหรอก แบบนี้ต่างหากล่ะ…” พูดจบเซฮุนก็โน้มตัวลงมาจูบคุณอย่างดูดดื่ม เปลือกตาของคุณและเขาที่จ้องมองกันและกันเมื่อกี้ค่อยปิดลง ทั้งคู่กำลังดื่มด่ำความหวานในโพรงปากของกันและกัน สำหรับคุณแล้วมันคือครั้งแรกคุณเองก็ไม่รู้ว่าจูบตอบเขาไปได้ยังไง
“พี่รักเรานะตัวเล็ก รักมาตั้งสามปีแหนะ คบกับพี่นะเด็กดี?” เซอุนยีผมของคุณเบาๆจนมันฟูฟ่องเ
“ห้ะ????? พี่เนี่ยนะ?”
“ถ้าใช่แล้วทำไมหรอ? มันแปลกหรือยังไง? ฮ่าฮ่า” เซฮุนหัวเราะ
“มันก็ไม่แปลก….น่าดีใจออกนะ..ที่คนที่เราชอบจะชอบเราเหมือนกัน” คุณตัดสินใจพูดมันออกไป ความรู้สึกที่มีต่อพี่รหัสอย่างโอเซฮุน ไม่สิ เขาคงเป็นมากกว่าพี่ชายล่ะมั้ง
“แล้วทำไมตัวเล็กไม่บอกพี่ล่ะ หืม?” เซฮุนย่อตัวลงมาแล้วทำหน้ามุ่ย
“ใครมันจะไปกล้าบอกกันเล่า..” คุณอมลมจนแก้มป่อง
“ทำไมจะไม่กล้าหล่ะ เมื่อกี้ยังบอกว่าชอบพี่อยู่เลย?” เซฮุนเอียงคอทำหน้าสงใส
“ช่างมันเถอะค่ะ หนูจะกลับบ้านแล้ว” ทั้งที่หัวใจข้างในอกข้างซ้ายดีใจจนแทบระเบิดแล้วแท้ๆ จะมาบอกลากันง่ายๆแบบนี้ได้ยังไงกันเล่า
“พี่รักเธอนะตัวเล็ก..” เซฮุนดึงคุณเข้าไปกอดแนบแน่น
“อื้ออออ…หายใจไม่ออก อกพี่เซฮุนอ่ะ!”
“อกพี่ทำไมหรอ?” เซฮุนถามยิ้มๆ
“มันกว้างไง :////:” คุณเขิน
“งั้นพี่จะให้ซบทุกวันเลย” เซฮุนยิ้ม
“บ้า…”
“บ้าแต่น่ารักนะ” เซฮุนหอมแก้มคุณฟอดใหญ่
"คิดยังไงพามากินข้าวหล่ะเนี่ย?" คุณถามเซฮุนที่นัดคุณมาทานข้าวเย็นด้วยกัน
"พี่บอกเราแล้วไงตัวเล็ก.." จู่ๆเซฮุนก็โน้มหน้าลงมาที่ใบหูเล็กของคุณแล้วกระซิบเบาๆ
"ว่าพี่รักเธอ"คุณอมยิ้มเขินอายเล็กน้อย พอพูดจบเซฮุนก็จูงมือคุณเข้าไปในร้าน
"ตัวเล็กอยากกินอะไรบอกพี่สิครับ ทำไมทำหน้างั้นอ่ะ? โกรธพี่อ่อ?" เซฮุนถามคุณที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เพราะคุณดูเหม่อๆและไม่มองหน้าเซฮุนสักนิดตั้งแต่เข้าร้านมา
"เขิน..อ๊ะ!!! ไม่ใช่ๆไม่ใช่อย่างงั้นนะ!" คุณเพลอพูดออกมาโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ
"ฮ่า ฮ่า ~ " เซฮุนหัวเราะกับท่าทีที่น่ารักของคุณ
"เราก็ทำให้พี่เขินอยู่นะรู้ตัวบ้างหรือปล่าว?" เซฮุนเอามือเท้าคางตัวเองแล้วเอาแต่ยิ้มและจ้องหน้าคุณ
"กิน กิน กันเถอะนะ แหะแหะ .///." คุณเห็นว่าเซฮุนจ้องคุณตลอดเวลาก็เลยเปลี่ยนเรื่องคุย คุณกำลีงจะหยิบเมนูอาหารแต่ก็เอื้อมไม่ถึงเพราะเมนูนั้นวางอยู่ฝั่งของเซฮุน
"ยิ้มอะไรเล่า...ชวนมากินข้าวก็ต้องกินข้าวสิ พี่เซฮุน..หยิบเมนูให้หน่อย" คุณชี้ไปที่เมนูอาหารที่วางอยู่ข้างๆเขา
"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวพี่สั่งให้ล้ะกัน" เซฮุนยิ้ม แล้วค่อยๆเปิดเมนูอาหาร
"เอาซุปข้าวโพดที่นึงครับ" เซฮุนวางเมนูลงก่อนจะยิ้มให้พนักงาน
"อ่าว...พี่เซฮุนไม่กินด้วยหรอ? ทำไมถึงสั่งมาแค่ที่เดียวอ่ะ?" คุณสงใส
"ก็พี่จะกินชามเดียวกะเธอไง" เซฮุนยิ้ม ระหว่างการรออาหารมาเสริฟเซฮุนก็เอาแต่นั่งจ้องหน้าคุณตลอดเวลา แม้ว่าคุณจะพยามหาเรื่องคุยแล้วแต่เขาก็ยังเอาแต่มองหน้าคุณอยู่ดี
"อาหารที่สั่งได้แล้วครับ" พนักงานเอาซุปข้าวโพดมาเสริฟให้ถึงโต๊ะ
"ช้อนมีคันเดียวได้ยังไง? มาสองคนก็ต้องสองคันสิ พี่ค่ะ!!" คุณกำลังจะร้องเรียกพนักงานให้เอาช้อนมาเพิ่มแต่ถูกเซฮุนห้ามไว้ก่อน
"ชู่ววว...ก็มีคันเดียวอ่ะถูกแล้ว" เซฮุนยิ้ม(ร้าย)
"ทำไมอ่ะ?" คุณสงใส
"เด็กน้อยนี่ขี้สงใสจัง พี่จะกินชามเดียวกับเธอไง รวมถึงช้อนก็ใช้ด้วยกันด้วย" เซฮุนหยิกแก้มคุณแล้วดึงมันเบาๆ "งั้นพี่เซฮุนกินก่อนแล้วหนูค่อยกิน" คุณดันชามซุปให้เซฮุน
"ทำไม? อยากจูบพี่ทางอ้อมหรอ?" เซฮุนเลิกคิ้วเจ้าเลห์
"ก็พี่เซฮุนสั่งเอาช้อนมาคันเดียวทำไมเล่า?" คุณกอดอก
"หน่า...เดี๋ยวพี่ป้อนเธอก่อนแล้วพี่ค่อยกิน" เซฮุนยื่นช้อนที่มีซุปอยู่จ่อปากคุณ
"งั้นก็จูบทางอ้อมอีกอ่ะดิ?" คุณถาม
"พูดยังกะไม่เคยโดนพี่จูบงั้นแหละ ฮ่าฮ่า ~" เซฮุนหัวเราะชอบใจ
"พี่นี่ยังไงนะ บ้า บ้า!" คุณตีแขนเขา
หลังจากกินข้าวเสร็จ(อย่างทุลักทุเล)
"ยังไม่ดึกเลย ไปไหนดีอ่ะ?" เซฮุนถาม
"ไปบ้านพี่ไหม?" เซฮุนเสนอแนะ
"ห้ะ?!!!!!" คุณทำหน้าเหวอ
"ไปบ้านพี่เซฮุน? จะบ้าหรอ? ฉันเป็นผู้หญิงนะ" คุณเอามือกอดอก
"พี่ก็เห็นเธอเป็นผู้หญิงไง" เซฮุนหัวเราะ
"พี่ไม่ได้พักอยู่คนเดียว พี่อยู่กับพ่อแม่ ท่านอยู่ที่บ้านพี่ทำอะไรเธอไม่ได้หรอก" เซฮุนยิ้ม
"งั้นแสดงว่าถ้าพ่อแม่พี่เซฮุนไม่อยู่จะทำงั้นสิ?" คุณเลิกคิ้วขึ้น
"ก็ไม่แน่..." เซฮุนทำท่านึก
"บ้าๆ! ฉันจะกลับแล้ว" คุณเดินขึ้นรถ(เซฮุน)ไป
"พ่อแม่พี่อยู่ที่บ้าน คุยกับเขาสิ" เซฮุนยื่นโทรศัพท์ให้คุณ
"เซฮุน เมื่อไหร่จะกลับลูก?" เสียงปลายสายแทรกเข้ามา
"ผมอยู่กับ 'แฟน' ครับแม่" เซฮุนเปิดสปีกเกอร์โฟนเอาไว้ขณะขับรถ
"อะ...เอ่อ..สวัสดีค่ะ" คุณกล้าๆกลัวๆที่จะพูด
"จ้า สวัสดี เซฮุนขับรถอยู่หรอลูก?" แม่เซฮุนถามคุณ
"ค่ะ พี่เขากำลังขับอยู่ค่ะ" คุณว่า
"งั้นแม่วางสายก่อนล้ะกันนะ" จากนั้นแม่ของเซฮุนก็กดวางสายไป
"เหมือนแม่พี่ไม่ชอบฉันเลยอ่ะ?" คุณถาม
"ท่านยังไม่ได้เห็นหน้ากับนิสัยของเธอไงท่านก็เลยไม่พูดอะไรมากนัก แต่พี่เคยเล่าให้ท่านฟังตอนเรายังเป็นน้องรหัสพี่ว่า 'เธอน่ารัก' " พอได้ยินอย่างงั้นคุณก็เขินขึ้นไปใหญ่
"สงใสแม่ออกไปจ่ายตลาด เราจะขึ้นไปเล่นเกมส์บนห้องก่อนไหม?" เซฮุนถาม
"เล่นตรงนี้ได้ไหมอ่ะ?" คุณชี้ไปที่ห้องข้างๆที่มีทีวีและวีดิโอเกมส์ตั้งไว้อยู่
"อื้มได้สิ เดี๋ยวพี่มานะ" เซฮุนเดินหายเข้าไปในครัว ไม่นานเซฮุนก็ออกมาแล้วเห็นว่าคุณนั่งเล่นเกมส์อยู่คนเดียวเลยนั่งเป็นเพื่อน
"เล่นกับพี่ไหม? ชนะพี่ได้รางวัลน้าาา.." เซฮุนเอามือมาหยิกแก้มคุณ
"งั้นเริ่มเลยเถอะ หึ เกมส์นี้ฉันเล่นจนเบื่อ พี่ไม่มีทางชนะหรอก.." คุณยิ้ม
"หื้ม???" คุณตกใจเมื่อจู่ๆเซฮันก็อ้อมมานั่งข้างหลังคุณแล้วใช้สองแขนกอดไว้ในขณะเล่นเกมส์ คางของเขาวางลงมาบนไหล่เล็กของคุณ
"พี่เซฮุนมันอึดอัด เล่นเกมส์ไม่ถนัดด้วยอ่ะ!" คุณหันหน้าไปดุเขา
"....." คุณแน่นิ่งไปทันทีหลังจากหันไปแล้วเจอหน้าของเขาอยู่ใกล้แค่เพียงปลายจมูก
"....." เซฮุนก็ละสายตาจากจอเกมส์มามองหน้าคุณเช่นกันซึ่งมันทำให้คุณหน้าแดงเหมือนเชอร์รี่สด
"เธอแพ้พี่แล้วนะเด็กน้อย" เซฮุนยิ้มพร้อมชี้ไปที่จอ
"ได้ไงอ่ะ!!!" คุณมองไปที่จอก็พบว่าคุณแพ้เขาตอนที่ละสายตาจากจอไปดุเขานั่นเอง
"ไหนบอกเซียนนักเซียนหนาไงหล่ะ หืม?" เซฮุนงับใบหูคุณเบาๆ
"งื้ออออ...ไม่เอาอ่ะ เล่นใหม่อีกครั้งนะ นะ" คุณทำท่าอ้อนเขา
"ไม่เอาด้วยหรอก...พี่กลัวว่าเธอจะแพ้อีกแล้วพี่จะต้องทำโทษเธอหลายครั้ง" เซฮุนกระตุกยิ้มร้าย
"ทำโทษ?.." คุณสงใส
"ครับ คนแพ้ต้องโดนทำโทษ และพี่เป็นฝ่ายชนะ...ดังนั้น พี่มีสิทธิ์ทำได้ทุกอย่าง" เซฮุนปล่อยเครื่องเล่นลงบนพื้นแล้วเอามือนั้นมาประคองแก้มทั้งสองข้างของคุณไว้
"อึ้อ!!! อื้อ..." คุณค่อยกำข้อมือทั้งสองข้างของเซฮุนไว้แน่น แก้มของคุณและเซฮุนแนบชิดกันจนมันร้อนผ่าวไปหมด ลิปกลอสกลิ่นสตอว์เบอร์รี่ที่ทามาค่อยๆจางหายไปเพราะเซฮุน เขากัดและเม้มริมฝีปากคุณอย่างชำนาญการ
"เจ็บนะคนบ้า!!!" คุณเอามือปิดริมฝีปากตัวเองไว้เพราะกลัวเขาจะเข้ามาจู่โจมอีก
"พี่ขอโทษๆ ก็เราทาลิปกลอสอ่ะ" เซฮุนเกาหัวแก้เขิน
"เกี่ยวอะไรกับลิปกลอสเล่า -3-" คุณถาม
"ก็...มันหวาน" เซฮุนจับคุณเข้ามาจูบอีกครั้ง มือข้างซ้ายของเขาดันพื้นไว้แล้วค่อยๆดันตัวคุณลงไปช้าๆ "หือ???" คุณสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเซฮุนจับกระโปรงคุณถกขึ้น
"ถ้ามันเป็นครั้งแรกสำหรับตัวเล็ก พี่จะไม่ทำเจ็บล้ะกันนะ" เซฮุนยิ้มเบาๆแล้วค่อยๆดึงชั้นในของคุณออกไปตามขาแล้วใช้นิ้วสอดเข้าไป
"แฮ่ก แฮ่ก อ้ะอื้อ " เมื่อเสียงร้องดังและถี่ขึ้นเรื่อยๆเซฮุนเริ่มรู้จุดของคุณแล้วตอนนี้
"พี่จะทำอะไร?" เมื่อคุณเห็นว่าเซฮุนกำลังจะเอามือมาจับที่กระดุมเสื้อก็หยุดถามทันที
"พี่จะถอดเสื้อเราออกไงครับ" เซฮุนพูดดูเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิตเซ็กซ์ แต่สำหรับครั้งแรกมันไม่ง่ายเลยที่จะเข้าใจในเรื่องนี้
"ต้องถอดด้วยหรอ?" คุณถาม (เยี่ยม ไร้เดียงสามากค่ะ - -)
"ฮ่า ฮ่า เรานี่ตลกจัง" พูดจบเซฮุนก็เข้ามาปลดกระดุมเสื้อออก เมื่อปลดมันจนหมดเข้าก็พรมจูบไปทั่วเนินอกขาว "อื้ออออ..." คุณเผลอร้องออกมา
"เจ็บหรอ?" เซฮุนเงยหน้าขึ้นมาถาม เพราะเขาคิดว่าเซกซ์ของผู้หญิงครั้งแรกจะต้องเป็นเซกซ์ที่นุ่มนวล
"ก็เจ็บ" คุณเบือนหน้าหนี
"อ๊าาาาาาาาส์" เซฮุนใช้ลิ้นสัมผัสกับยอดอกข้างขวาเบาๆพร้อมกับตวัดมันไปตามแรงเพื่อสร้างอารมณ์ร่วมให้กับคุณ นิ้วชี้และนิ้วกลางขยับเข้าหากันและตวัดวนไปให้เหมือนการใช้ลิ้นในยอดอกข้างซ้าย
"พะ พอแล้ว เสียวเป็นบ้า -////-" คุณพูดเคอะๆเขินๆ
"อย่าเกร็งนะ อาจจะเจ็บบ้างแต่ก็ทนเอาหน่อย" พอเซฮุนพูดจบเขาก็ค่อยๆปลดกางเกงและชั้นในออก เขารูดมันขึ้นลงสามสี่ครั้งแล้วค่อยสอดใส่
"อย่างงั้นแหละ ถ้าตัวเล็กไม่เกร็งมันก็จะไม่ อ๊ะ! อ๊าาาาา!" เซฮุนทดลองขยับครั้งแล้วก็รู้สึกว่าตอนนี้ผนังอ่อนนุ่มกำลังรัดเข้าไว้แน่นจนแทบขยับไม่ได้
"ตอดอีกๆ อ๊ะ!!!" เซฮุนครางไม่เป็นศัพท์ เขาขยับมันเข้าออกถี่เรื่อยๆแล้ว
"อ๊าาาาาาาาาาาๆๆๆๆๆๆ" คุณเองก็ตัวเขย่าไปหมดจนเสียงครางฟังไม่ได้ศัพท์
"รู้ได้ยังไงว่าตัวเองเสร็จ?" เซฮุนถาม
"ขะ...ข้างในมัน" คุณอายที่พูดออกไปแบบนั้น
"อาาาาาาาห์" หลังจากเซฮุนปล่อยมันจนหมดแล้วก็ค่อยๆดึงมันออกมาถึงแม้ว่ามันจะดึงยากเพราะเขาใส่เข้าไปลึก
"หมั้นกันพรุ่งนี้ดีไหมครับตัวเล็ก?" เซฮุนที่นอนโอบกอดคุณไว้อยู่ถามขึ้น
"จะไม่เร็วไปหน่อยหรอ?" คุณถามกลับ
"ไม่หรอก พี่เชื่อว่าอีกไม่นานเราก็คงมีน้อง" เซฮุนยิ้มกว้างและกระชับกอดแน่นขึ้น
"?" คุณงง
"สอดเข้าไปลึกอย่างงั้นคงไม่พ้นต้องมีน้องแล้วหล่ะ" เซฮุนเอามือคลำส่วนนั้นของคุณที่แฉะอยู่เพราะเซฮุนปล่อยมันเข้าไปเยอะจนต้องล้นออกมา
"อ้ะ อื้อออ อย่าแกล้งกันสิ มันเจ็บ"
"ขอโทษๆ งั้นนอนก่อนแล้วค่อยว่ากันใหม่นะ" เซฮุนพูดจบก็ลุกไปปิดไฟ
"ฝันดีนะครับตัวเล็กของพี่เซฮุน"
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น