NC { Chanyeol ; } : ทาสของปาร์คชานยอล

“บ้านหลังนี้มันไม่ใหญ่พอที่ฉันจะหาเธอไม่เจอหรอกนะ” ชานยอลก้าวเท้าเดินไปตามห้องเพื่อตามหา ‘ทาส’ ของเขาที่หลบซ่อนตัวอยู่ภายในบ้าน


“(ได้โปรดอย่าหาฉันเจอเลยปาร์คชานยอล…)” ร่างเล็กได้แต่ภาวนาให้เขาหาเธอไม่พบไม่งั้นคงจะไม่รอดจากเงื้อมมือเขาอีกเป็นแน่ปึง!! เสียงประตูบานใหญ่ดังขึ้น ร่างเล็กที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องเพลอกรีดร้องออกมาตามสัญชาตญาณของผู้หญิงทำให้คนอย่างปาร์คชานยอลตามหาตัวเธอเจอจนได้


“ข้างๆตู้เสื้อผ้านั่นคงไม่มีใครไปหลบอยู่หรอกใช่ไหม หื้ม..” ชานยอลเปร่งเสียงของนักล่าออกมาให้ได้รู้ว่าเวลานี้เขาเจอเหยื่อที่ตามหาแล้ว


“(วิ่งออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าทีจะทำได้ ให้รอดจากที่นี่ รอดจากเงื้อมมือของปาร์คชานยอล)” เมื่อการตัดสินใจสุดท้ายเพื่อหาทางรอด ร่างเล็กรีบวิ่งออกมาจากข้างตู้เสื้อผ้าที่เข้ามาหลบเมื่อไม่นานมานี้ พลาด!!!คนอย่างปาร์คชานยอลไม่มีทางปล่อยเหยื่อของเขาไปเด็ดขาด เขาจับแขนเธอไว้ได้ทัน คราวนี้ก็ถึงคราวซวยของเหยื่ออย่างเธอแล้วที่ต้องรับความทุกข์จากผู้เป็นนายอย่างปาร์คชานยอล


“โอ้ยยยย…” ร่างเล็กร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อฝ่ามือหนาบีบเค้นลงมาที่ผิวหนังของแขนเล็กที่บอบบาง


“ร้องทำไมเล่า ถ้าเธอไม่หลบฉันอะไรมันก็คงจะดีกว่านี้!” ชานยอลกระชากเธอเข้าไปในระยะประชิด หยดน้ำตาสีใสค่อยๆไหลออกมาให้คนตัวสูงได้เห็นถึงความเจ็บปวดที่เขาได้กระทำ


“ฮึกกก…ฉันขอลาออก” ร่างเล็กตัดสินใจสะบัดแขนออกแล้วเอาสองมือพลักอกของเขาออกอย่างแรง


“หึ เธอออกไม่ได้! ในเมื่อสัญญาซื้อขาย ‘ทาส’ อย่างเธอมันยังไม่หมด!” ปาร์คชานยอลเข้ามาคว้าแขนของร่างเล็กอีกครั้งด้วยความโมโห


“เพราะอะไรฉันต้องมาทำงานให้นายที่นี่มีเหตุผลอะไรมาสั่งฉัน ทำร้ายฉันสารพัด!”



“ก็เพราะแม่เธอเป็นหนี้ในบ่อนของฉันไงหล่ะ เข้าใจแล้วก็ไปรอที่ห้อง แล้วคราวหน้าอย่าหลบฉันอีกไม่งั้นเธอเจอหนักแน่!” ผู้เป็นนายสะบัดแขนของร่างเล็กออกอย่างไม่ใยดีว่าผู้หญิงบอบบางอย่างเธอจะเจ็บแค่ไหนกับการกระทำป่าเถื่อนของเขา


“แม่ติดเงินนายเท่าไหร่? ฉันจะทำงานหาเงินมาใช้คืนเอง ฉันไม่อยากเป็นทาสของนายที่นี่!!!”


“…นับไม่ถ้วน….” ปาร์คชานยอลบอกเพียงแค่นั้นพร้อมกับเหยียดยิ้มร้ายออกมาให้ได้เห็นถึงความชั่วร้าย


“มันเท่าไหร่! บอกฉันมา!” ร่างเล็กเดินเข้าไปคว้าแขนของเขาเพื่อเค้นเอาคำตอบนั้น


ฟุบบบบบบ!


ปาร์คชานยอลหันหลังมาและใช้สองมือตรึงข้อมือของเธอไว้ได้อย่างรวดเร็ว ร่างของทั้งสองล้มลงไปบนที่นอนขนาดกว้างที่อยู่ภายในห้องโดยปาร์คชานยอล แน่นอนคนอย่างเขาต้องเป็นฝ่ายรุกอยู่แล้ว
“เธอคงจะต้องขายตัวให้ฉันพันครั้งล่ะมั้งถึงจะใช้หนี้ของแม่เธอได้หมด หึ!” พูดจบปาร์คชานยอลก็เข้าจู่โจมและซุกไซร้ต้นคอขาวที่มีสีแดงช้ำเป็นบางจุดเพราะเมื่อคืนนี้เพราะเมื่อคืนเขาก็ทำแบบนี้เช่นกัน


“หยุด! บอกให้หยุดไง! ได้ยินฉันพูดไหม! บอกให้หยุด!” ริมฝีปากอิ่มเม้มเป็นเส้นตรงลดความเจ็บเพราะการกัดเม้มที่รุงแรงของปาร์คชานยอล


“ฮึก…มันเจ็บ!” น้ำตาคลอเต็มเบ้าตาคู่สวยของร่างเล็ก ปาร์คชานยอลไม่ทำเพียงเท่านั้นเขาใช้ความเป็นนายสั่งให้เธอทำตามความต้องการของเขาเสมอ


“มานั่งนี่” ปาร์คชานยอลดันตัวเองขึ้นไปนั่งที่หัวเตียงแทน เขาตบที่หน้าตักของตัวเองเพื่อเรียกให้ร่างเล็กไปหาเขา


“…” ชุดเมทของเธอหลุดลุ่ยลงมาจนถึงช่วงไหล่ โบว์ด้านหน้าถูกมือหนาของเขาดึงมันออกไปเมื่อกี้นี้มันทำให้ชุดชั้นในสีขาวบริสุธิท์โผล่ออกมาให้เห็นเล็กน้อย เธอนั่งก้มหน้าใช้มือสัมผัสส่วนต่างๆ ที่คอ ที่แขน และริมฝีปากที่ถูกปาร์คชานยอลล่วงล้ำเมื่อกี้นี้


“จะมานั่งดีๆหรือจะให้ฉันลากมาเหมือนเมื่อคืนอีก เลือกเอา” เมื่อปาร์คชานยอลพูดถึงเรื่องเลวร้ายที่ทารุณเธอไปเมื่อคืนอย่างเจ็บปวด ร่างเล็กรีบคุกเข่าเข้าไปนั่งที่ตักเขาช้าๆ


“ปลดสิ แค่นี้ทำไมต้องบอก..นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของเธอแล้วนะ!” ปาร์คชานยอลทำน้ำเสียงดุ


“แล้วมือนั่นหน่ะจะจับเอาไว้อะไรหนักหนา อะไรๆก็เห็นมาหมดแล้วจะอายทำไมว่ะ!” ปาร์คชานยอลสบถออกมาอย่างไม่พอใจ


“ก็เพราะฉันไม่สมยอมนายยังไงหล่ะชานยอล!!!!” เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขามือข้างขวากำปกคอเสื้อของชุดนักเรียนโรงเรียนเอกชนที่ออกแบบมาอย่างดีของเขาไว้แน่น


“เป็นแค่ ‘ทาส’ กล้าดียังไงมาเรียกชื่อเล่นฉันเฉยๆแบบนี้!” เขาเลื่อนมือมาจับไหล่เนียนใช้พละกำลังที่มีทั้งหมดกดมันลงไปราวกับต้องการจะบดกระดูกทั้งหมดของร่างบางที่ขึ้นชื่อว่าเป็นทาสของเขา


“ฉันเป็นคน! ไม่ใช่ทาส!”


“เธอมันยิ่งกว่าทาสสะด้วยซ้ำ!!!!!!!” ปาร์คชานยอลโกรธถึงขีดสุดกับการกระทำสุดจองหองของเธอ


“ปลดมันให้ฉันเดี๋ยวนี้!! ถ้าเธอไม่ทำ! คืนนี้ก็ไม่ต้องนอน!!!” ปาร์คชานยอลยื่นคำขาดมือเล็กสั่นไปหมด ร่างกายถูกจองจำโดยปาร์คชานยอลผู้เป็นนาย ร่างกายไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ถูกลมแอร์เย็นๆปะทะเข้ากับผิวชั้นนอกจนหนาวสั่นไปทั้งตัว


“..จูบ..” คำสั่งที่สองของผู้เป็นนายมือเล็กค่อยๆเลื่อนไปที่แก้มของเขาช้าๆอย่างไม่เต็มใจนักก่อนจะประกบริมฝีปากอิ่มลงไป ลิ้นเรียวของปาร์คชานยอลเป็นฝ่ายสัมผัสรุกล้ำเข้ามาก่อน มือหนาของเขาลูบไล้ส่วนแผ่นหลังเนียนไม่มีหยุด


“อึกก..” ปาร์คชานยอลเก็บเกี่ยวของเหลวจากปากอิ่มรสหวานมาไว้ในลำคอก่อนจะถูกร่างเล็กดันหน้าอกแกร่งของเขาออก


“พอก่อน” ร่างเล็กสูดลมหายใจหอบออกมาเสียงดัง สัมผัสรุกล้ำของปาร์คชานยอลทำให้ออกซิเจนค่อยๆหายออกไปช้าๆ


“แต่ฉันยังหิวอยู่” ปาร์คชานยอลเลื่อนใบหน้ามาที่ซอกคอขาวอีกครั้งก่อนจะกัดเนื้อส่วนนั้นจนเป็นรอย


“อื้อออ..” ร่างบางอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครางออกมาให้ผู้รุกล้ำได้ยินปาร์คชานยอลจับเธอให้นั่งยืดตัวขึ้นและคุกเข่าให้เขาได้สอดนิ้วเข้าไปเตรียมพร้อมเพื่อให้ช่องรักได้ปรับตัวและผ่อนคลาย


“ฮ….อึ้กกก ฉันเจ็บ” ถึงแม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำแบบนี้แต่ความเจ็บปวดของเมื่อคืนก็ยังคงไม่หายไป


“อ๊ะ อ๊าาาา..” เมื่อนิ้วที่สามถูกใส่เข้าไปเรียบร้อยแล้ว ปาร์คชานยอลก็รีบนำของเขาที่เต้นตุบๆอยากจะเข้าไปเต็มทีสอดใส่เข้าไปเสียงร้องของทั้งคู่ดังระงมไปทั้งห้อง ก้อนเนื้อส่วนต่างๆกระทบกันดังเหมือนเสียงด๊ำของกลองชุดดังกระทบไปมา


“ฮ…อ๊า….อ๊า…อาส์” ปาร์คชานยอลคือคนที่รู้สึกดีที่สุดกับเซกซ์ครั้งนี้ครางออกมาไม่เป็นภาษาแต่ก็รับรู้ได้ว่าเขาเองก็ใกล้เสร็จเต็มที


“เมื่อไหร่ อ๊ะจะเสร็จ อ๊ะอ๊าส์ ฉันเจ็บไปหมดแล้ว อื้อออออ…!!” ร่างเล็กที่เกาะบ่าของปาร์คชานยอลอยู่นานทนการกระแทกที่ป่าเถื่อนไร้ความนุ่มนวลของเขาไม่ไหวเริ่มเจ็บขึ้นมา


“อีกนิดๆ” ปาร์คชานยอลยังกระแทกต่อโดยที่ไม่สนใจคนที่นั่งคร่อมอยู่แต่อย่างใด ร่างเล็กนอนซบเพราะความเหนื่อยล้าที่ไหล่กว้างของเขาอย่างเหนื่อยอ่อนเมื่อปาร์คชานยอลเสร็จอย่างที่เขาต้องการแล้วก็รีบชักออกทันที เขาค่อยประคองเธอให้นอนลงดีๆแล้วดึงผ้าห่มหนาห่มร่างกายเธอไว้เพื่อหลบลมจากแอร์ที่หนาวเหน็บ


“อยู่กับความฝันของเธอไปเถอะ ฝันที่จะได้ออกไปจากที่นี่…มันไม่มีวันเป็นจริง”






END

x