NC { Chanyeol; } : พ่อบ้าน

กึก…ประตูบานใหญ่ที่เปิดสู่ห้องนอนของคุณหนูลูกเจ้าของบ้านและเป็นลูกสาวคนสุดท้องของท่านประธานาธิบดีอีกด้วย  ไม่แปลกที่ภายในคฤหาสหลังนี้จะมีพ่อบ้านและสาวใช้มากมาย   ปาร์ค  ชานยอล พ่อบ้านหนุ่มซึ่งเป็นพ่อบ้านส่วนตัวของคุณหนุคนนี้   เธอมักจะไข้และป่วยบ่อยๆเลยต้องมีคนดูแลอย่างใกล้ชิด

“คุณหนูครับ  กินยาที่คุณหมอจัดมาให้หรือยังครับ?”

“ฉันไม่อยากกิน  มัน..ขม”  ร่างเล็กนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่  ส่ายหัวเป็นการปฏิเสธ

“แต่ถ้าไม่กินร่างกายคุณหนูจะแย่เอานะครับ”

“ไม่กิน  ยังไงก็ไม่กิน” คุณหนูขี้โรคยังคงดื้อรั้นต่อไป  ปาร์คชานยอลส่ายหัวกับพฤติกรรมแบบนี้ของคุณหนูมานับครั้งไม่ถ้วน

“งั้น  ลองกินยาเม็ดนี้ดูนะครับ” พ่อบ้านปาร์คถือแค๊ปซูนยาสีชมพูไว้ในมือ  ร่างเล็กยืดตัวขึ้นมานั่งพิงตัวที่หัวเตียงก่อนจะหยิบเม็ดยาสีชมพูสดใสเข้าไปในปากและกลืนน้ำตามลงช้าๆ

“คืนนี้คุณหนูอยากให้ผมอยู่เป็นเพื่อนไหมครับ?”

“อื้ม” ร่างเล็กพยักหน้า 

10 Minute Later

“อ๊ะ…” ทำไมร่างกายมัน..ร้อน  ร้อนจนตัวแทบละเบิด

ร่างเล็กสะบัดผ้าห่มทิ้งไป  ดันร่างกายตัวเองไปหาพ่อบ้านที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงอย่างทุลักทุเล 

“คุณหนูทำไมตื่นขึ้นมากลางดึกละครับ  ไม่สบายหนักหรอ?  ไหนผมขอเช็คอุณภูมิ…”

“ปาร์ค…ปาร์คชานยอล” ริมฝีปากเล็กสั่นคลอน  เหมือนกับมีอะไรบางอย่างกระตุ้นอยู่ในตัว  และตอนนี้มันก็…ต้องการมากๆแล้วด้วย

“ยาออกฤทธิ์แล้วหรอครับ  คุณหนู”

“ยานั่น…ยาที่นายให้ฉัน…กิน  อ๊ะ!”

“ยาปลุกเซ็กซ์แบบรุนแรงยังไงละครับ”

“นะ…นาย”

“ทำไมครับคุณหนู?  ต้องการให้ผมช่วยอะไรไหม?”

“ถอยไปห่างๆ จาก…ตัว ฉันเดี๋ยวนี้”  ปลายเท้าเล็กเคลื่อนตัวเข้าหาหัวเตียง  ดึงผ้าห่มเข้ามาปกปิดร่างกายให้ลดอาการต้องการนั้น

“ผมช่วยคุณหนูได้นะ  แค่เพียงเรียกชื่อผมเหมือนทุกครั้งไงครับ”

“ฉะ  ฉันบอกให้นายออกไป  อ๊ะ อ๊า”  ยิ่งนานเข้ายิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ  ไม่มีทีท่าว่าจะเบาลงเลย

5 Minute Later

“แฮ่ก   แฮ่ก”  เหงื่อเริ่มซึมตามไรผมนุ่ม  ปาร์คชานยอลเพียงแค่ยืนมองร่างเล็กบิดเร้าตัวเองบนเตียงกว้าง

“ให้ผมช่วยนะครับ”  ปาร์คชานยอลขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเป็นเท่าตัว  ร่างเล็กพยามถอยห่างแต่ก็ทำไม่ได้  แค่ขยับปากพูดยังยากเลย

“มะ  ไม่ นาย ถอยออก..”

“…”

“ถอยออกห่างฉัน  ปาร์คชานยอลนี่คือคำสั่ง!”

“ผมขอฝ่าฝืนคำสั่ง  ผมทนเห็นคุณหนูเป็นแบบนี้ไม่ได้จริงๆ”

…นายเป็นคนเอายานั่นให้ฉันกิน  ยังกล้าพูดแบบนี้อีกหรอปาร์คชานยอล

“คุณหนูครับ…” ปาร์คชานยอลก้าวขึ้นมาบนเตียงนุ่ม  เขาเรียกชื่อของอีกคนให้หันมาก่อนจะจับใบหน้าหวานเข้ามาใกล้แล้วกดจูบหนักๆลงไปบนริมฝีปากอิ่ม

“อื้อ!!!  อื้อ!!! ปาร์ค…”  ริมฝีปากถูกบดขยี้อย่างหนักหน่วง  ไม่มีแม้ทางหายใจ  ถึงแม้จะพยามหาทางพูดก็เถอะ

“ชานยอล อ้ะอื้อ!!”  ถึงแม้จะผละจูบออกให้ได้สูดออกซิเจน  แต่ก็ไม่มีเวลาพูดมากขนาดนั้น  ทำยังไงดี  ถ้าเลยเถิดไปกว่านี้…ไม่ดีแน่

“หยุด!!!”

เพี้ยะ!!!  ฝ่ามือเล็กฟาดลงแรงๆบนแก้มเนียน  เลือดที่ริมฝีปากของเขาค่อยๆซึมออกมาทีละน้อย

“ขะ ขอโทษนะ”

“ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ  ผมฝ่าฝืนคำสั่งของคุณหนู  แล้วยังมาทำเรื่องบ้าๆนี่อีก”

“…”

“แต่ก็เพราะ…ผมรักคุณหนูนะ  ถึงได้ทำแบบนี้”

“ปาร์คชานยอล…ฉัน…ทนไม่ไหวแล้ว”

“…”

“ช่วยฉันที”

“…”

“นี่คือคำสั่ง…”

“ครับ”

“อ๊ะ  อ๊าาา”

“เบาๆสิเดี๋ยวใครมาได้ยินเข้า” ปลายลิ้นเรียวเล็มเลียใบหูเล็กของอีกคน  ยิ่งเรียกเสียงร้องให้ดังเข้าไปใหญ่

“อย่าแกล้ง  อ๊ะ”

“ผมปล่าว..”

“แฮ่ก…ยานี่จะหมดฤทธิ์เมื่อไหร่?”

“2 วันครับ”

“แกล้งกันชัดๆ  อ๊ะ อ๊า อ๊าาาาาา!!!”  น้ำนมสีขุ่นกระจายเข้าไปข้างใน  ร่างเล็กล้มร่างนอนพิงบนไหล่กว้างของอีกคน  ดูเหมือนฤทธิ์ยาจะไม่หมดง่ายๆแน่